Verscholen aan een zuidelijke poolkust leeft een vissersvolk dat door ontbering en vijandige elementen maar met moeite weet te overleven. Kind-priester Kanu is de spreekbuis van zijn volk naar hogere machten. Zolang hij nog in de jaren van onschuld verkeert, leidt hij de aandacht van de gevreesde goden af door gebeden die nog niet eerder zijn verwoord. Een wankele positie, waarbij hij wordt geholpen door de geest van zijn grootvader. Dan gebeurt het ondenkbare: de goden laten hun blik vallen op Kanu's afgelegen baai en sturen hun boodschapper, het Beest, dat de voorloper is van een allesvernietigende godenstorm. Kanu's vader, het stamhoofd Mazar, ziet nog maar één enkele mogelijkheid om aan de ramp te ontsnappen. Hij en zijn priesterlijke zoon dienen het Beest te vangen en het van zijn lichtgevende vacht te ontdoen. Maar als deze jacht op het koude water van de baai mislukt, is de godenstorm maar het minste van Kanu's problemen. Mazar komt om, en de jongen vindt zichzelf omringd door doodsvijanden. Hij heeft geen andere keuze dan zich tot zijn ergste vijand te wenden, zijn kreupele oom Soendal. Dan boort het immense schip van de goden zich diep in de kust en verandert alles...
door Jos Lexmond HSF 1-1-2008
Van Peter Schaap ben ik altijd een fan geweest. Nou ja bijna altijd fan. Persoonlijk vond ik zijn absolute hoogtepunt de Wolver verhalen en heb het altijd jammer van gevonden dat er geen meer van kwamen. Misschien was dat ook maar goed ook. Het is altijd beter te stoppen op je hoogtepunt. Ik moet eerlijk zeggen dat ik zijn prehistorische romans niet gelezen heb en ik moet ook zeggen dat de Schaduwmeesters trilogie met helemaal niet kon bekoren. Ik kwam er niet door heen en heb het halverwege maar gelaten voor wat het was. Daarom keek ik ook met gemengde gevoelens tegen de uitgaven van Stormbreker bij Kramat aan. Aan de ene kant was ik blij dat er eindelijk weer eens een boek van Peter te verkrijgen en te lezen was, maar aan de andere kant had ik na het lezen van de vooraankondigingen ook zoiets van: Goden, kind-priester, ik weet niet helemaal wat ik er mee moet. Daarom heb ik het lezen van dit boek uit eigenlijk een beetje op het laatst aan laten komen. Maar op een gegeven moment was er niets meer om uit te stellen, nu moest het er maar van komen.
In eerste instantie viel het vies tegen. Sorry Peter, maar ik kan er niets aan doen. De fascinatie die jij met vreemde godsdiensten hebt, heb ik helemaal niet. Wat mij betreft mag secularisatie van godsdiensten op alle gebied, dus niet alleen op het politieke vlak, plaatsvinden. Dus ook in de literatuur. Zeker als het fanatisme, de oogkleppen en de harde lijn groot zijn. Ik niet ontkennen dat religie een heleboel mensen troost en verlichting brengt, maar aan de andere kant is het ook een van de grootste veroorzakers van de problemen in de wereld. Maar goed.
Tijdens het eerste deel en het intermezzo, samen goed voor de eerste 125 pagina’s, heb ik meermalen de neiging het boek weg te leggen moeten onderdrukken. Ik vond het een overdosis worden aan godsdienstige toestanden en kon me niet vinden in het boek. We hadden en kregen geen gemeenschappelijke band. Dat is op zich niet erg. Dat heb je wel eens. Ik moet zeggen dat ik dat met Duin, van Frank Herbert, dat ook in eerste instantie niet had en er drie keer aan begon, voordat het pakte.
Gelukkig heb ik met jouw boek ook doorgezet. Na het eerste deel kwam het boek behoorlijk op stoom en vooral de tijd die de hoofdpersoon doorbracht op het monsterlijk grote schip kon me wel boeien. Ik moet ook zeggen dat ik er op een gegeven moment een vleugje SF in kon ontwaren, want waar kwamen de Goden nu vandaan en hoe waren ze op de wereld van Kanu terecht gekomen.
Al met al was het dus een ervaring waarop ik met gemengde gevoelens terug kan zien. Tweederde van het boek was geweldig en het eerste derde deel van het boek kon me niet bekoren. Het was beter zo, dan dat het andersom geweest was. Nu heb ik er betere herinneringen aan over gehouden.